هواگرد

یکشب تو را ز مرمر شعر آفریده ام

تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سیه را خریده ام

بر قامتت که وسوسه شستشو در اوست

پاشیده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم

دزدیده ام زچشم حسودان نگاه را

تا پیچ و تاب قدّ تو را دلنشین کنم

دست از سر نیاز به هر سو گشاده ام

از هر زنی تراشه تنی وام کرده ام

از هر قدی کرشمۀ رقصی ربوده ام

اما تو آن بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که تو را ساخته کنده ای

زنهار زان که در پس این پرده نیاز

آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام

یکشب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

---------------------------------------------
پ.ن : برای چندمین بار شعر از آقای : نادر نادرپور