هواگرد

نمیدونم تو این بی پولی فلسفه ش چی بود که قشنگ از تو دستم پرتاب شد رفت تو جوخ آب .... حالا اینکه موبایل آدم از دستش بیفته هیچ اینکه بیفته تو جوخ پر از آب هیچتر ... اما اینکه دیگه تو بهار اونقدر بارون اومده باشه که جوخ پر از آب باشه و حتی نتونی گوشیتو بگیری دیگه خیلی نوبره ... خیلی زورم میاد به این مخابرات لعنتی پول سیم کارت بدم . حرصمو دارن در میارن .... کا حداقل یکی دوتا اپراتور درست و درمون دیگه تو این مملکت بود.

به هر حال دارم به دنیای تکنولوژی برمیگردم بعد از اینکه پارسال همین موقع ها S700 نازنینمو ازم زدن یه مدتی که با اون وسیله احمقانه –M55 Siemens- که اصلا نمیشه بهش گفت گوشی موبایل سرکردم تا اینکه بعدش به اصرار اطرافیان یه 6020 خریدم که خداییش به نسبت قیمتش تو این روزگار که موبایلا فقط جینگولی مستونن خیلی خوب کار میکرد . و حالا امروز همین امروز تو اوج بی پولی تصمیم گرفتم 295 هزارتومن پول زبون بسته رو بدم یه Sonyericsson W800 بخرم و برگردم به دنیای تکنولورژی . میخواستم P910i بگیرم اخرین باری که قیمتشو پرسیده بودم گفتن 385 اما امروز که گفتم یه دونه میخوام گفتن 550 . من مونده بودم : موآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ ... بعد گفتن که خیلی تعجب نکن چون یه موقعی قیمتش به 750 تومن هم رسیده بوده و دلیلشم اینه که دیگه تولید نمیشه .... ولی خداییش خیلی بازار احمقانه ای هست . اگه خوب بود که تولیدش ادامه پیدا میکرد. بگذریم بازم باید پول بدم بالای این وسیله احمقانه با کاربرد بسیار خوب .

باز هم دست روزگار بین ما جدایی افکند ای عزیز دلم . این روزگار بی وفا . این عاشق کش . این نامرد . این بی مروت .
نمیدونم چی شد ... چرا یهو سر خوردم ... ولی دیدمت تو هوا که پر کشیدی و رفتی ...
امیدوارم در زندگی بعدی باز هم به هم برسیم ....
آآآآآآآههههههههه وقتی یادت میفتم. ... میدونی چقدر باهم تو این مدت کوتاه صحبت کردیم ... فکر کنم بیش از 300 ساعت صحبت کردیم ... چقدر اس ام اس .... تو اونقدر به من نزدیک بودی .... شبا که میخوابیدم با من بودی ... صبح که بیدار میشدم با من بودی .... همیشه می چسبوندمت به صورتم و باهات حرف میزدم ....

یادت شاد . خاطره ات گرامی

تیک تاک ... تیک تاک

من در لحظه ها حبس شده ام .
جدال نابرابری ست . شمشیر زمان در دست زنگی مست .

الهی ! محمد را شفاهت خواه ما کن .

محکوم هستیم که تنها زندگی کنیم و در عین حال محکومیم که از تنهایی خویش در گذریم و پیوندهایی را که ما را به زندگی بهشتی در گذشته مرتبط میساخت برقرار سازیم .
جز این نیست ره سعادت و سعادتمندی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی برآنند که این مرغ شیدا کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا آنجا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی
آغوش وا کن که میخواهد این قوی زیبا بمیرد

علیرغم اینکه سهراب میگه "تا شقایق هست زندگی باید کرد " من نمیتونم این روزا اینو بخونم ولی
"در دلم چیزی هست " و "چنان بی تابم " که دلم میخواد پنجه بکشم و جسم رو پاره کنم بلکه این روح بیچاره رها و ازاد بشه . امشب 23 سال از عمرم میگذره . خوشبختانه در مورد گذشته حس حسرت ندارم جز اینکه "بی روی تو بگذشت "
سال 84 که مصادف میشه با 23 سالگی من به شدت سخت گذشت . ولی گذشت . خیلی سخت . خیلی چیزا یاد گرفتم ولی خیلی هم بها پرداختم . خیلی زیاد . زمان . پول . جسم . روح .
فکر کنم بیشتر از یه سال بزرگ شدم . و بیش از یه سال مرد شدم . یعنی امیدوارم اینجوری باشه . اما هنوز نمیتونم معادلات پیچیده زندگی رو حل کنم . هنوز ...

کفشهایم کو ؟
چه کسی بود صدا زد سهراب
آشنا بود صدا
مثل هوا با تن برگ
بوی هجرت میاید
بالش من پر آواز پر چلچله هاست
باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی واژه که مرا میخواند
یک نفر باز صدا زد سهراب
کفشهایم کو ؟